19/09/2026
RDR2 zaczynałem 3 razy... Najpierw myślałem, że to takie GTA na dzikim zachodzie. Odbiłem się już na prologu. Takie to było wolne jakieś, rozwleczone i nie dawało od razu swobody. Za drugim razem przebiłem się przez prolog. Osiadłem w pierwszym obozie razem z resztą tej kaprawej bandy. Pamiętam, że tak mnie wkurzało, że w tym obozie nie można biegać, że tak to wolno tam wszystko się toczy. Artur smętnie chodzi po tym obozie a ja tracę czas. Odpuściłem.
Za trzecim razem do mnie dotarło, że pośpiech poniża :D RDR2 się chłonie, tym się trzeba zachwycać. Zatrzymywać się i podziwiać widoki. Dbać o konia, karmić, czesać i głaskać - nawiązywać wieź. Podobnie z ekipą z gangu. Te refleksyjne spacery Artura po obozie na prawdę budują klimat. Tyle postaci i każda inna, wyjątkowa. Wiedziałem, że po pierwszym przejściu wrócę i wróciłem praktycznie od razu. Niesamowita jest ta gra tylko trzeba dać jej szansę.
Tymczasem jadę uratować Micah z więzienia...