05/06/2026
ඈත පිටිසර ගමක පිහිටි ඒ වන අරණ වටා පැතිරී තිබුණේ ලෝකයෙන්ම වෙන්වුණු නිහඬ සන්සුන් බවක්.
උස් මහත් නා ගස්, බෝ ගස් සහ අඹ ගස් අහසත් වසාගෙන එකිනෙකට බැඳී තිබුණා. ඒ අතු අතරින් රන්වන් හිරු එළිය කුඩා රේඛා වගේ බිමට වැටෙමින් නටනවා.
වන මල්වල මෘදු සුවඳ සුළඟත් එක්ක මුළු පරිසරය පුරාම පැතිරිලා.ඈතින් ඇහෙන්නේ කුරුල්ලන්ගේ මිහිරි හඬ විතරයි.
කොහේ හරි ගසක ඉඳන් කොහාගේ හඬක් ඇහෙනවා.ඒ නිහඬ පරිසරය මැද...
පිරිසිදු දියෙන් පිරුණු පුංචි පොකුණක් තිබුණා.
පොකුණ වටේම නිල් මානෙල් මල් පිපිලා.
සුළඟ හමන හැම වෙලාවකම ඒ මල් පෙති දිය මත හෙමින් පාවෙලා යනවා.
පොකුණ අද්දර තිබුණු ස්වභාවික ගල් තලාවක් මත නෙලුම් නිහඬව හිඳගෙන හිටියා.
ඇගේ දිගු කළු කොණ්ඩය සුළඟට හෙමින් පාවෙනවා.
ඈත කඳු මුදුන් අතරින් හමා එන සිසිල් සුළඟ ඇගේ මුහුණ ස්පර්ශ කරගෙන ගියා.
ඒ සුළඟේ තිබුණේ හිත නිවන අමුතුම සුවයක්.
හරියට දුකින් පිරුණු හිතකට කවුරුහරි සෙමින් අත තබා සනසනවා වගේ.
නෙලුම් දණහිස් දෙක ළඟට ඇදගෙන ඒ මත නිකට තියාගෙන ඈත බලාගෙන හිටියා.
ඇස් දෙකේ තිබුණේ නිහඬ දුකක්.
ඒත් ඒ දුක අතරෙත්...
මේ වන අරණේ සන්සුන් බව ඇගේ හිතේ ගිනි දැල් ටික ටික නිවා දමමින් තිබුණත් ඇගේ හිතේ විටින් විට බේබි මහත්තයා ගැන නම් ගිනිදැල් දැල්වෙමින් තිබුණා.
පොකුණේ දිය මත වැටුණු හිරු එළිය රන් කැබලි වගේ දිලිසෙනවා.සුළඟට ගස් කොළ හෙලවෙන සද්දයත්...
ඈතින් ඇහෙන පිරිත් හඬත්...
එකතු වෙලා මුළු පරිසරයම පහන් හැඟීමකින් පුරවලා තිබුණා.නෙලුම් හෙමින් ඇස් පියාගත්තා.
ඒ මොහොතේ...
ඇයට දැනුණේ ලෝකෙම නිහඬ වෙලා වගේ.
හිතේ තිබුණු වේදනාව තවමත් අඩුවෙලා නැහැ.
ඒත්..
ඒ වේදනාවත් එක්ක ජීවත් වෙන්න පුළුවන් තරම් සැනසීමක් මේ වන අරණ ඇයට ලබා දීලා තිබුණා.
වන අරණේ සන්සුන් නිහඬතාවය අතර නෙලුම් හිටියේ පොකුණ අසල තිබුණු ගල්තලාවක් උඩ.
පොකුණ පුරාම පිපිලා තිබුණු නෙළුම් මල් සුළඟට හෙමින් සැලෙනවා. දිය මත වැටුණු හිරු එළිය රිදී කැට වගේ දිලිසෙනවා. ඈතින් කඳු මුදුන් අතරින් හමා එන සිසිල් සුළඟ, වන මල් සුවඳත් එක්ක ඇවිත් ඇගේ කෙස් රොදවල් අතරින් දුවගෙන ගියා.කුරුල්ලන්ගේ හඬ පවා ඇහුණේ හරිම මෘදුව.
හිත නිවන තැනක්...ඒත් නෙලුම්ගේ හිතේ නම් නිවනක් තිබුණේ නැහැ.ඇගේ ඇස් ඈත නොපෙනෙන ඉසව්වක් දිහාම රැඳිලා තිබුණා.
ඇස් පියන හැම මොහොතකම මතක් වුණේ එකම කෙනා.
තමාගෙ ලෝකෙ හිටපු සිහින මාලිගා තනපු හීන කුමාරයා...ඒ බේබි මහත්තයා...
ඒ හිතුවක්කාරයා කතා කරන විදිහ.
කියන කිසිම දෙයක් අහන්නෙ නැති හැටි.
"නෙලුම්... මෙහෙ බලන්නයි කිව්වෙ....."
කියලා නිකම්ම අණ දෙන විදිහ.ඇයගේ දෙතොල් නොදැනීම හිනාවකින් ඇදිලා ගියා.
ඒත් ඊළඟ මොහොතේම ඇස් තෙත් වුණා.
ඔහු ළඟ ඉන්නකොට නිතරම තරහ ගියත්...
දැන් ඒ හැම මතකයක්ම හරිම මිහිරි වේදනාවක් වෙලා.ඔහුගේ හිනාව...ඔහුගේ දඟකාර ඇස්...
එපා කියද්දීත් විහිළු කරන හැටි...
තමන්ව අවුස්සලා ආයෙමත් හිනා වෙන හැටි...
හැමදේම හිත අස්සේ එකින් එක පණ ගැහුවා.
නෙලුම් හෙමින් ඇස් පියාගත්තා.
එකපාරටම හිතට ආවේ ඔහුගේ උණුසුම් සමීපකම.තමන් ළඟට නැමුණු ඒ උස සිරුර.
ළඟට ආවම දැනෙන ඒ හුරුපුරුදු සුවඳ.
ඒ සුවඳ අදත් ඇගේ හිත වටේම සැරිසරනවා වගේ.
"බේබි මහත්තයා..."
ඇය හෙමින් මිමිණුවා.සුළඟත් එක්ක ඒ වචනය වන වදුල පුරාම විසිරිලා ගියා.
පොකුණේ දිය රැළි හෙමින් වෙරළට ඇවිත් වැදී ආපහු ගියා.ඒ වගේම ඇගේ මතකත්...
නැවත නැවතත් ඔහු ළඟටම ගිහින් නතර වුණා.
ඒත්...මේ සන්සුන් වන අරණේ ඉඳගෙනත්...
ඇයට අමතක කරන්න බැරි එක දෙයක් තිබුණා.
ඔහු යනකොට කියපු අන්තිම වචනය.
"හොදට දොර ලොක් කරගන්න,පරිස්සමින් ඉන්න..."
ඒ වචනේ මතක් වෙන හැම වතාවකම...
ඇගේ හදවත හෙමින් රිදුම් දෙන්න පටන් ගත්තා.
මොකද...ඇය තාමත් නොදැන හිටියේ...
තමන් වෙනුවෙන් හිත පුරා බලාපොරොත්තු අරගෙන,අලුත් ජීවිතයක් හීන දකිමින්,
රාවන් සූරියබණ්ඩාර මේ මොහොතේත් ඇයව හොයමින් පිස්සුවෙන් වගේ දවස ගෙවන,
බව... ..........................................................................
රාවන් අඹ ගස යට තිබුණු පැරණි ලී බංකුවේ හිඳගෙන හිටියේ කුස්සිය පැත්ත බලාගෙන.
සවස හිරු එළිය ගස් අතු අතරින් පෙරිලා මිදුල පුරා රන් පාටට වැටිලා තිබුණා.
සුළඟට අඹ කොළ හෙමින් සැලෙනවා.ඒත් රාවන්ගේ අවධානය තිබුණේ ඒ කිසි දෙයක් ළඟ නෙවෙයි.
ඔහුගේ ඇස් රැඳිලා තිබුණේ කුස්සිය පැත්තේ දොරකඩ ළඟ.ඕනෑම මොහොතක...
මල් මල් චීත්ත ගවුමක් ඇඳගෙන...
ලැජ්ජාවෙන් ඇස් පහත් කරගෙන... නෙලුම් මතුවෙයි කියලා ඔහු බලාගෙන හිටියා.
තත්පර ගෙවුණා.විනාඩියක් ගෙවුණා.
එකපාරටම කුස්සිය පැත්තෙන් කවුරුහරි එනවා පෙනුණා.රාවන්ගේ හදවත ගැස්සුණා.
ඒත්...
ඊළඟ තත්පරේ ඔහුගේ මුහුණේ හිනාව මැකිලා ගියා.එන්නේ පාල.ඒත් පාලගේ අතේ තේ කෝප්පයක්වත් තිබුණේ නැහැ.
ඔහු කලබලෙන් වගේ ඉක්මනට ඇවිදගෙන එනවා.රාවන්ගේ ඇහිබැම හෙමින් රැළි ගැහුණා.
"පාල..."
ඔහු බංකුවෙන් නැගිට්ටා.
"මොකද...?"
පාල ළඟට ඇවිත් මොහොතක් කතා නොකර හිටියා.ඔහුගේ මූණේ තිබුණේ අමුතු අසරණ බවක්.රාවන්ගේ හිතට හරි නැති හැඟීමක් ආවා.
"කුස්සි අම්මා කොහෙද...?"
ඔහු ඇහුවේ නොඉවසිල්ලෙන්.පාල බිම බලාගත්තා.
"බේබි මහත්තයා..."
"මං ගියා..."
"කුස්සි අම්මලාගෙ ගෙදරට..."
රාවන් නිහඬවම බලාගෙන හිටියා.
"ඉතින්...?"
පාලගේ උගුර වියළුණා.
"ගේ වහලා දාලා මහත්තයා..."
රාවන්ගේ මුහුණ එක් වරම අදුරු වුණා.
"වහලා...?"
"ඔව් බේබි මහත්තයා..."
"කවුරුත් නෑ..."
"අහල පහල මිනිස්සු කියන්නෙත් දවස් ගාණකින් කවුරුවත් දැක්කෙ නෑ කියලා..."
එක් තත්පරයකින්...මුළු මිදුලම නිහඬ වුණා
රාවන්ගේ අත නොදැනීම සාක්කුව ඇතුළට ගියා.එතන තිබුණේ නෙලුම්ට ගෙනාපු අලුත් ෆෝන් එක.ඔහු ඒක තදින් අල්ලගත්තා.
ඇස් දෙක හෙමින් තද වුණා.
"ගෙදර නැත්නම්..."
ඔහු තමාටම මිමිණුවා.
"කොයි ලෝකෙ ගිහින්ද ...?"
පළවෙනි වතාවට...හිත ඇතුළේ උපන් ඒ බය,
ඔහුගේ පපුව පුරාම සීතලක් වගේ පැතිරෙන්න පටන් ගත්තා...
"මොනවා...?"
රාවන්ගේ හඬ එකපාරටම ගැඹුරු වුණා.
පාල බියෙන් ඔහු දිහා බැලුවා.ඊළඟ තත්පරේ...රාවන් බංකුවෙන් දමා ගහලා වගේ නැගිට්ටා.
"බේබි මහත්තයා...?"
පාලට කියන්නවත් වෙලාවක් ලැබුණේ නැහැ.
රාවන් වේගෙන්ම වලව්ව ඇතුළට ගියා.
පඩිපෙළ දිගේ උඩට නැගුණේ පියවර දෙක තුනක් එකට පනිමින්.ඔහුගේ හදවත අමුතු විදිහට ගැහෙනවා.හිත ඇතුළෙන් කෑගහනවා වගේ.
"නෑ..."
"නෑ... ඒ කෙල්ලට මොකුත් වෙලා නෑ..."
ඔහු තමන්ටම කියාගත්තා.
කාමරේ දොර ඇරලා ඇතුළට ගිය රාවන් මේසය උඩ තිබුණු යතුරු කැරැල්ල උදුරලා ගත්තා.ආයෙමත් දඩිබිඩි ගාලා පඩිපෙළ බැහැගෙන ආවා.
"බේබි මහත්තයා... මොකද...?"
පාල කෑගැහුවා.ඒත් රාවන් ඇහුවෙවත් නැහැ.
ඔහු කෙලින්ම මිදුල මැද නතර කරලා තිබුණු ජීප් එක ළඟට ගියා.
ඩඩාස්!
දොර ඇරුණේ තදින්.ඒ සද්දෙට පාලත් ගැස්සිලා ගියා.රාවන් රියදුරු අසුනට පැනලා වගේ නැග්ගා.තත්පරයකින් එන්ජිම ගර්ජනා කළා.
"බේබි මහත්තයා...!"
පාල ආයෙමත් කෑගැහුවා.
ඒත් ජීප් එක ඒ වෙනකොටත් ඉස්සරහට ඇදිලා ඉවරයි.මිදුල පුරා දූවිලි නැගුණා.
ගේට්ටුවෙන් එළියට යනකම්ම පාල බලාගෙන හිටියා.ඔහු දිගු හුස්මක් ගත්තා.
"අනේ අප්පේ..."
පාල හිස කසමින් මිමිණුවා.
"කුස්සි අම්මා නැති හින්දා කෑම කන්න නැතිවෙයි කියලා හොයන්න යනවා ඇති..."
එහෙම හිතලා ඔහු ආපහු කුස්සිය පැත්තට හැරුණා.ඒත්...ජීප් එක ඇතුළේ ඉන්න රාවන්ගේ හිතේ තිබුණේ කෑම ගැන නම් නෙවෙයි.ඔහුගේ ඇස්වල දැල්වෙමින් තිබුණේ එකම නමක්.
නෙලුම්...
ඒ නමත් එක්කම ඔහු ජීප් එකේ ඇක්සලේටරය තවත් තද කළා.
මොකද...ඔහුගේ හිත දැන් කියන්න පටන් අරන් තිබුණා.මොකක්දෝ වැරදියි කියලා...
ජීප් එක පාර දිගේ විදින්නා වගේ ඉදිරියට ඇදුණා.
රාවන්ගේ අතවල් ස්ටියරින් වීල් එක උඩ තද වෙලා.හකු පෙළ එකට තද වෙලා.හිත ඇතුළේ මොනවදෝ අමුතු කලබලයක්.
"නෑ..."
"නෑ... නෙලුම්ට මොකුත් වෙලා නෑ..."
ඔහු නැවත නැවතත් තමන්ටම කියාගත්තා.
මිනිත්තු කිහිපයකට පස්සේ...ජීප් එක නෙලුම්ගෙ පුංචි ගෙදර තිබුණු මාවතට හැරුණා.
දූවිලි වළාකුළු අවුස්සගෙන වේගයෙන් ඇදුණු ජීප් එක...ගෙදර ඉස්සරහටම ඇවිත් එකපාරටම බ්රේක් ගැහුවා.
කීඊඊඊච්...!
රෝදවල සද්දෙ මුළු පරිසරයම දෙදරවලා දැම්මා.දූවිලි පවා තවමත් අහසේ.රාවන් දොර ඇරියේ ජීප් එක සම්පූර්ණයෙන්ම නවතින්නත් කලින්.
ඩඩාස්!
ඔහු එක පිම්මට බිමට පැන්නා.ඇස් දෙක කෙලින්ම ගියේ ගේ දිහාට.
ඒත්...
ඒ දර්ශනය දැක්කම ඔහුගේ හදවත තත්පරයකට නතර වුණා වගේ දැනුණා.
ගේ දොර වහලා.ජනෙල් වහලා.මිදුල පුරා වල් පැළෑටි ටිකක් වැවිලා.
දවස් ගාණකින් මිනිස්සු පය නොතැබූ ගෙදරක් වගේ.රාවන් වේගයෙන් දොර ළඟට ගියා.
"නෙලුම්...!"
ඔහුගේ ගැඹුරු හඬ නිහඬ පරිසරය පුරා දෝංකාර දුන්නා.උත්තරයක් නැහැ.
"කුස්සි අම්මේ..!"
නැවතත් නිහඬතාවය විතරයි.රාවන් දොර හයියෙන් තල්ලු කළා.ඒත් දොර අගුළු දාලා.ඔහුගේ හුස්ම වේගවත් වුණා.ඇස් දෙක මිදුල පුරා දිව්වා.නෙලුම් වතුර ඇදපු ළිඳ.
ඇය මල් වවපු පුංචි පාත්තිය.වැට අයිනේ තිබුණු ලී බංකුව.හැම තැනකම තිබුණේ ඇගේ මතක.ඒත්...නෙලුම් හිටියේ නැහැ.
එකපාරටම රාවන්ගේ ඇස් ගියේ දොර අසල තිබුණු පොඩි ලී කණුවක් ළඟට.
එතන තවමත් එල්ලිලා තිබුණා...නෙලුම් දවසක් හදපු පුංචි මල් වැලක්.වියළිලා ගිහින්.
අත හැරලා දාපු දෙයක් වගේ.රාවන්ගේ පපුව ඇතුළේ සීතලක් පැතිරුණා.
ඔහු හෙමින් සාක්කුවට අත දැම්මා.
තවමත් එතන තිබුණේ...නෙලුම්ට ගෙනාපු අලුත්ම ෆෝන් එක.
ඔහු ඒක අතේ තද කරගත්තා.
"කොහෙද ඔයා...?"
ඉතා හෙමින් ඔහු මිමිණුවා.පළවෙනි වතාවට...
රාවන් සූරියබණ්ඩාරගේ ඇස්වල තමාගෙ ආදරේ අහිමි වෙලා ගිහින් කියන බියක් පැහැදිලිවම දිස් වුණා.
රාවන් තවත් සැරයක් දොරේ හැන්ඩ්ල් එක තදින් ඇද්දා.
"නෙලුම්...!"
ඔහුගේ හඬ මිදුල පුරාම දෝංකාර දුන්නා.
ඒත්...ඇතුළෙන් කිසිම හඬක් නැහැ.කිසිම චලනයක් නැහැ.ඔහු දත් මිටි කාගෙන ආපහු දොරට තල්ලුවක් දුන්නා.
ඩඩාස්...!
පැරණි ලී දොර ගැස්සුණා විතරයි.ලොක් එක නම් හෙල්ලුණේවත් නැහැ.රාවන් වටෙන් ගිහින් කුස්සිය පැත්තට දිව්වා.
දවසක්..නෙලුම් නිදාගෙන ඉද්දි තමන් ඇතුළට ආපු හැටි ඔහුට එකපාරටම මතක් වුණා.ජනේලය...කුස්සියේ දොර...ඒ හැමදේම.
"ශිට්..."
ඔහු ඉක්මනට එතැනට ගියා.ඒත්...කුස්සියේ දොරත් තදින්ම වහලා.ලොක් කරලා.ඔහු තල්ලු කළා.ආයෙත් කළා.තවත් පාරක් කළා.
කිසිම ප්රතිඵලයක් නැහැ.ජනේලයක් ළඟට ගිහින් ඇතුළ බලන්න හැදුවා.ඒවත් වහලා.තවත් එකක්.තවත් එකක්.ඔක්කොම වහලා.හරියට...කවුරුහරි හදිසියේම හැමදේම වහලා දාලා ගියා වගේ.
රාවන්ගේ පපුව ඇතුළේ මොනවදෝ තදින් ඇඹරුණා.ඔහු පස්සට අඩියක් ගත්තා.
මිදුල මැද හිටගෙන ගේ දිහා බැලුවා.
මේ ගෙදර...මේ පුංචි මිදුල...මේ වැට අයින...
මේ හැම තැනකම නෙලුම් හිටියා.
ඒත් දැන්...කිසිම දෙයක් නැහැ.කිසිම කෙනෙක් නැහැ.ඔහුගේ ඇස් රතු වෙන්න පටන් ගත්තා.
තරහක් ආවා.හෙන තරහක්.කිසිම දෙයක් නොකියා එකපාරටම අසල තිබුණු ලී කණුවකට පයින් ගැහුවා.
ඩඩාස්...!
කණුව කඩාගෙන වැටුණා.ඒත් ඒ තරහ අඩු වුණේ නැහැ.ඒ තරහට වඩා ලොකු දෙයක් ඔහුගේ හිත ඇතුළේ තිබුණා.
බයක්.නොදන්නා බයක්.දුකක්.පිස්සු වගේ දුකක්.දවස් හතක් පුරා...තමන් බලපු හීන.නෙලුම්ව දකින හීන.
ඇයව තුරුල් කරගන්න හීන.අතට දෙන ෆෝන් එක.ඇයගේ ලැජ්ජා හිනාව.ඒ හැමදේම එකපාරටම අතුරුදන් වෙලා වගේ
රාවන් හෙමින් සාක්කුවට අත දැම්මා.තවමත් එතන තිබුණේ...
නෙලුම් වෙනුවෙන් ගෙනාපු අලුත්ම ෆෝන් එක.ඔහු ඒක තදින් අල්ලගත්තා.
ඒ තරමට තදින්...ඇඟිලි සුදු වෙලා යන තරමට.
"කොහෙද ගියේ...?"
ඔහු මිමිණුවා.
"කොහෙද ගියේ නෙලුම්...?"
ඒ හඬේ තිබුණේ තරහක් නෙවෙයි.අසරණකමක්.තමන්ටත් නොතේරෙන තරම් ගැඹුරු අහිමි වීමක්.පළවෙනි වතාවට...
රාවන් සූරියබණ්ඩාරට දැනුණා.නෙලුම් නැති ලෝකයක්...තමන්ට හුස්ම ගන්නවත් අමාරු තැනක් කියලා.
රාවන් හෙමින් පස්සට ගිහින් වැට අයිනේ තිබුණු පැරණි බංකුවේ වාඩි වුණා.
ඒ බංකුව...
නෙලුම් එක්ක එකට හිඳගෙන තේ බීපු බංකුව.ඇය ලැජ්ජාවෙන් කතා කරපු බංකුව.
ඔහුගේ ඇස් නොදැනීම මිදුල පුරාම දිව්වා.
හැම තැනකම...නෙලුම් හිටියා වගේ.ඒත් ඇත්තටම හිටියේ නැහැ.රාවන්ගේ හිතට එකපාරටම මතක් වුණේ...එදා රෑ.
හඳ එළිය වැටුණු ඒ නිහඬ රාත්රිය.
නෙලුම්ව තුරුල් කරගෙන හිටපු හැටි.
ඒ පුංචි උණුසුම් සිරුර තමන්ගේ පපුවට තද වෙලා තිබුණු හැටි.
බය වෙලා වගේ තමන්ගේ ශර්ට් එක අල්ලගෙන හිටපු හැටි.
"බේබි මහත්තයා..."
කියලා හෙමින් කතා කරපු හඬ.
රාවන් ඇස් පියාගත්තා.ඒ හැමදේම ඊයේ වගේ මතකයි.ඒත්...අන්තිම මොහොතත් මතක් වුණා.ෆෝන් එක එක දිගටම නාද වුණා.
ඩැනීගේ ඇක්සිඩන්ට් එක.හැමදේම එකපාරටම කඩාගෙන වැටුණු හැටි.තමන් කලබලෙන් නැගිට්ට හැටි.නෙලුම්ගේ අත අතහැරුණු හැටි.
"මං ඉක්මනට එනවා..."
කියලා දුවගෙන ගිය හැටි.රාවන්ගේ හකු තද වුණා.එදා...තව තත්පර දහයක් නතර වෙලා හිටියා නම්.තව එක වතාවක් කෙල්ලව තුරුල් කරගත්තා නම්.
තව එක වතාවක් ඇගේ ඇස් දිහා බලලා කතා කළා නම්.අද මේ තරම් පසුතැවෙන්න වෙන්නෙ නැහැ.ඔහුගේ හිතට එකපාරටම මතක් වුණේ...නෙලුම් අන්තිමට තමන් දිහා බලන් හිටපු විදිහ.
ඒ ඇස්වල තිබුණේ බයක්.අහිමි වෙයි කියන බයක්.
"පරිස්සමින් යන්න..."
ඇය කිව්වේ ඒ විතරයි.
ඒත්...තමන් හිනාවෙලා ආපහු හැරිලා ගියා.
ඇයව තනියම දාලා.රාවන් දත් මිටි කෑවා.
"ශිට්..."
ඔහුගේ හඬ බිඳුණා.
"ඇයි මං ගියේ...?"
ඔහු තමන්ටම කතා කළා.
"ඇයි මං ඒකිව දාලා ගියේ...?"
සාක්කුවේ තිබුණු අලුත් ෆෝන් එක එළියට ගත්තේ ඒ වෙලාවේ.දිලිසෙන අලුත්ම ෆෝන් එක.
නෙලුම්ගේ අතට දෙන්න හිතාගෙන ගෙනාපු එක.ඔහු ඒක දිහා බලාගෙන හිටියා.ඇස් දෙක බොඳ වෙලා.
"මේක දැක්කම..."
"පිස්සු කෙල්ල කොච්චර සතුටු වෙයිද..."
කියලා හිතපු හැටි මතක් වුණා.ඒත් දැන්...
ඒ සතුට බලන්න කෙනෙක් නැහැ.
රාවන් හිස පහත් කළා.හිරු එළියත් ටික ටික මැකෙමින් යනවා.මිදුල තව තවත් හිස් වෙනවා.ඒ හිස්කමට වඩා...
ඔහුගේ හිතේ හිස්කම ලොකුයි.ඒ මොහොතේ ඔහුට තේරුණා.
නෙලුම් කියන්නේ තමන් කැමති කෙල්ලෙක් විතරක් නෙවෙයි.තමන්ගේ දවස සම්පූර්ණ කරන හුස්මක් වගේ කෙනෙක් කියලා.
දැන්...
ඒ හුස්ම කොහේද කියලා ඔහු දැනගෙන හිටියේ නැහැ.රාවන් එකපාරටම බංකුවෙන් නැගිට්ටා.ඔහුගේ ඇස් දෙක දැන් හොඳටම රතු වෙලා.
පපුව ඇතුළේ කැරකෙන්නේ දුකද...කේන්තියද...
බයද...
ඔහුටවත් තේරුණේ නැහැ.
"ශිට්...!"
දත් මිටි කාගෙන ඔහු ජීප් එක දිහා ඇවිදගෙන ගියා.
ඇත්තටම ඇවිදිනවා නෙවෙයි.
කඩාගෙන යනවා වගේ.
ඩඩාස්...!
ජීප් එකේ දොර ඇරුණේ තදින්.
තවත් තත්පරයක් යන්න කලින් ඔහු රියදුරු අසුනට නැගලා ඉවරයි.
ඩඩාස්...!
දොර වැහුණේ මුළු ජීප් එකම ගැස්සෙන තරමට.
එන්ජිම ගර්ජනා කළා.
රාවන් ස්ටියරින් වීල් එක තදින් අල්ලගත්තා.
අතේ නහර පවා ඉලිප්පිලා පේනවා.
"කොහෙද ගියේ නෙලුම්..."
ඔහු මිමිණුවා.
"මට කියන්නෙවත් නැතුව..."
ඒ හඬ ඇතුළේ තිබුණේ කේන්තියට වඩා වේදනාවක්.
ජීප් එක එකපාරටම ඉස්සරහට විදින්නා වගේ ඇදුණා.
දූවිලි වළාකුළු පිටිපස්සෙන් නැගුණා.
පාරේ වංගු එකින් එක පහු වෙනවා.
රාවන්ගේ හිත නම් කිසිම තැනක නවතින්නෙ නැහැ.
වලව්වෙ නිහඬ බැල්කනිය.
වහලා තිබුණු ජනේල.
හිස් ගෙදර.
ඒ හැමදේම ඔහුගේ ඔළුව ඇතුළේ නැවත නැවතත් මැවෙනවා.
"නෑ..."
"මේක හරි නෑ..."
ඔහු දත් මිටි කෑවා.
ජීප් එක තවත් වේගවත් වුණා.
මිනිත්තු කිහිපයකට පස්සේ...
දුරින් වලව්වේ සුවිසල් ගේට්ටුව පෙනුණා.
ආරක්ෂකයෝ කලබලෙන් ගේට්ටුව ඇරියා.
ජීප් එක වේගය අඩු නොකරම ඇතුළට කඩාගෙන ආවා.
මිදුල මැදින් දූවිලි අවුස්සගෙන ඇවිත්...
පෝටිකෝව යටම නතර වුණා.
කීඊඊඊච්...!
රෝදවල සද්දෙ මුළු වලව්ව පුරාම පැතිරුණා.
පාල කුස්සිය පැත්තෙන් දුවගෙන ආවා.
"බේබි මහත්තයා...?"
ඔහුගේ හදවතත් ගැස්සුණා.
රාවන් දොර ඇරලා බැස්සේ කුණාටුවක් වගේ.
මූණේ තිබුණේ අඳුරු කේන්තියක්.
ඇස්වල තිබුණේ නොසන්සුන් ගිනි පුපුරු.
"පාල!"
ඔහුගේ හඬ මිදුලම දෙදරවලා දැම්මා.පාලත් නොදැනීම කෙළින්ම හිටගත්තා.
"කුස්සි අම්මා ගැන දන්න කෙනෙක් හොයාගන්න."
"දැන්ම."
"මේ දැන්ම!"
පාලගේ උගුර වියළුණා.
රාවන්ගේ හිතුවක්කාර ඇස් දෙක දැක්කම...
ඔහුට එක දෙයක් විතරක් තේරුණා.
බේබි මහත්තයා මේ වෙලාවේ හොයන්නේ කුස්සි අම්මවත්...
ජේමිස්වත් නෙවෙයි.
නෙලුම්ව.
ඒ වගේම...
කුස්සි අම්මා ගැන ඇහෙන ඊළඟ ආරංචිය...
රාවන්ගේ ජීවිතේම වෙනස් කරාවි කියන හැඟීමක් පාලගේ හිතටත් ආවා.
ජීප් එක වලව්ව මිදුල මැද නතර වුණත්...
රාවන් තත්පර කිහිපයක් එහෙම්මම හිටියා.
එන්ජිම තවමත් ක්රියාත්මකයි.
ඒත් ඔහුගේ හිත ඇතුළේ තිබුණේ වෙනමම කුණාටුවක්.වහලා දාපු ගෙදර.හිස් මිදුල.නෙලුම් නැති නිහඬතාවය.ඒ හැමදේම ඔහුගේ ඔළුව ඇතුළේ නැවත නැවතත් මැවෙනවා.
"ශිට්..."
ඔහු ඇස් තදින් පියාගත්තා.
තත්පරයකට පස්සේ...
ඩඩාස්!
දොර ඇරලා ජීප් එකෙන් බැස්සා.
පාල කතා කළා.
"බේබි මහත්තයා..."
ඒත් රාවන් ඇහුවෙවත් නැහැ.ඔහු කෙලින්ම වලව්ව ඇතුළට ගියා.මිදුල පහු කළා.
ප්රධාන ශාලාව පහු කළා.පඩිපෙළ දිගේ උඩට නැගුණේ හරියට කවුරුහරි පස්සෙන් එළවනවා වගේ වේගයෙන්.
ඔහුගේ පියවරවල සද්දෙ මුළු වලව්ව පුරාම දෝංකාර දුන්නා.
කාමරේ ළඟට ආපු ගමන්...
ඩඩාස්!
දොර ඇරුණා.
රාවන් ඇතුළට ගියා.
ඩඩාස්!
දොර වැහුණේ බිත්ති පවා ගැස්සෙන තරමට.
කාමරේ නිහඬයි.
දින කීපයකට කලින් තමන් පිටවෙලා ගිය කාමරේම.
ඒත් අද ඒකත් අමුතුයි
හිස්.
සීතල.
අසරණ.
රාවන් ටයි එක ගලවලා විසිකළා.
ෆෝන් එක ඇඳ උඩට විසි කළා.
ඊළඟ තත්පරේ...
ඔහු ඇඳ උඩටම වැටුණා.
හරියට ශක්තියම නැති වෙලා වගේ.
කොට්ටය අතට ඇදගත්තා.
තදින්.
ගොඩක් තදින්.
නෙලුම්ව තුරුල් කරගන්නවා වගේ.
ඔහුගේ මුහුණ කොට්ටය අස්සේ හංගගත්තා.
ඒ කොට්ටයේ සුවඳ නෙලුම්ගේ නෙවෙයි.
ඒත් ඔහුගේ හිතට මතක් වුණේ ඇයවමයි.
අඩවන් කෝපි පාට ඇස්.
ලැජ්ජාවෙන් රතු වෙන කම්මුල්.
"බේබි මහත්තයා..."
කියලා කතා කරන හඬ.
"පරිස්සමින් යන්න..."
කියපු අන්තිම වචන.
රාවන්ගේ හකු තද වුණා.
ඇස් පියාගත්ත ගමන් පේන්නෙත් ඇය.
ඇස් ඇරියත් මතක් වෙන්නෙත් ඇය.
"කොහෙද ඉන්නෙ නෙලුම්..."
ඔහු කොට්ටය තවත් තුරුල් කරගත්තා.
"මට පිස්සු වට්ටන්නෙ නැතුව..."
ඔහුගේ හඬ බිඳුණා.
පළවෙනි වතාවට...
තමන්ට කොච්චර ලොකු ව්යාපාර තිබුණත්,
කොච්චර සල්ලි තිබුණත්,
කොච්චර බලයක් තිබුණත්,
තමන්ට ඕනම කෙනාව හොයාගන්න බැරි වෙන්න පුළුවන් කියලා රාවන්ට දැනුණා.
ඒ හැඟීම...
ඔහුට දරාගන්න අමාරුම හැඟීම වුණා.
ඇඳ උඩ වැටිලා,
කොට්ටය පපුවට තද කරගෙන,
සිවිලිම දිහා හිස් බැල්මෙන් බලාගෙන ඉද්දි...
ඔහුගේ හිත ඇතුළේ එකම නමක් විතරක් දෝංකාර දුන්නා.
නෙලුම්...
හතළිස් වැනි කොටස🌹
ඉකමනින් ගේනවෝ
................................SAYU..............................
♥️නෙළුම් කෝ අහපු අයට....මෙච්චර කල් ඉවසන් කො නෙලුම් කියලා හොයපු අයට♥️
♥️ඉතින් ඉස්සරහට මොකක් වෙයිද?♥️කියවලා ලයික් කරන්න.අදහස් අකුරෙන් කමෙන්ට් කරන්න .
♥️SAYU පේජ් එක ෆලෝ කරගෙනන තියාගෙන සම්පූර්ණ කතාව කියවන්න
