23/02/2024
Vdekja e Navalnit padyshim që ka bërë çdo njeri të përjetojë një ndjenjë të thellë proteste dhe hidhërimi, por edhe admirimi. Ai i la botës një gjurmë të fortë, si një rast unikal trimërie dhe guximi, si një rast i vetëflijimit për kauzat e demokracisë dhe lirisë, vlerat univerale të cilat besonte. Edhe pse e dinte se po shkonte drejt zjarrit, udhëtoi nga Gjermania drejt Rusisë Putiniste, dhe me një shpoti dhe ironi therëse priti vdekjen e tij, ose më mirë vrasjen e tij nga regjimi Rus. Ai i ka dhënë secilit prej nesh një leksion të madh , leksionin se akoma nuk janë shuar heronjtë e njerëzimit, leksionin se, paqja, liria dhe demokracia nuk na janë dhënë asnjëherë falas, se është detyra e çdo kujt të punojë e luftojë çdo ditë për ti fituar apo merituar ato, leksionin se para këtyre vlerave universale shumë gjëra të tjera janë shumë të parëndësishme në jetë. Jam i bindur se pas 20, 30 apo 100 vitesh bota do flasë vetem me admirim për këtë njeri të rrallë, dhe Vladimir Putinin do e ndjekë vetem përbuzja dhe turpi i historisë, atë që ka ndjekur në fakt çdo diktator si ai, atë do e ndjekin nga pas vetem piskamat e mallkimet e miliona fëmijëve që kanë vdekur për shkakun e tij, që ju kanë vrarë apo plagosur prindërit, apo i ka bërë ata të vuajnë, flas ata të Rusisë dhe Ukrahinës, por jo vetem. Dasha Navalnin, vajzën e tij, do e ndjekë përveçse kujtimi dhe krenaria për babain hero, edhe respekti dhe admirimi i gjithë botës demokratike, ndërsa vajzat e Vladimir Putin, do ju fshihen botës me turp, për shkakun e babait të tyre gjakatar.
