26/04/2026
Soms kom je iets tegen dat je even helemaal stil maakt.
Ik zat door mijn foto’s te scrollen en daar was ze… een meisje dat twee jaar geleden mijn workshop volgde. En zonder dat ik het doorhad, verscheen er meteen een zachte glimlach op mijn gezicht.
Haar mama bracht haar omdat ze graag nieuwe technieken wilde ontdekken. Ze was al zo creatief bezig, vooral met muurschilderingen. Haar kamer had ze helemaal zelf vormgegeven… en de foto’s spraken echt voor zich.
We gingen samen aan de slag. In het begin was het wat zoeken. Onzeker. Nieuw terrein.
Maar al snel voelde ik het…
Diezelfde liefde voor creëren.
Diezelfde rustige focus.
Diezelfde kleine twinkeling in haar ogen.
Ik toonde iets voor… en zij volgde. Zo puur. Zo vanzelfsprekend.
Alsof haar handen al wisten wat ze mochten doen.
En ineens was ik zelf weer dat kleine meisje.
Met mijn boekje van *The Lion King*.
Met pagina’s vol Simba-schetsen… opnieuw en opnieuw, tot het klopte.
Die zachtheid.
Dat doorzettingsvermogen.
Die stille drang om iets moois te maken.
Het raakte me meer dan ik had verwacht.
Want ergens onderweg ben ik dat stukje van mezelf een beetje uit het oog verloren.
In de drukte. In het moeten. In het zorgen voor alles en iedereen.
En misschien is dat oké.
Maar misschien… is het ook een uitnodiging.
Om terug zachter te worden voor mezelf.
Om opnieuw tijd te maken.
Om weer te creëren, zonder doel. Gewoon omdat het goed voelt.
Dus vandaag denk ik even terug aan haar.
En ook een beetje aan mezelf ❤️.
