23/07/2015
Önceleri, bilgisayarlar belli bir anda yalnızca bir işi ya da görevi yapabiliyorlardı. Bu formda bir bilgisayar işletimi genellikle, tek kullanıcılı yığın işleme olarak adlandırılır. Bu formdaki bilgisayarlar, bir anda tek bir program çalıştırırken, verileri gruplar ya da yığınlar halinde kullanırdı. O zamanki sistemlerde kullanıcılar, işlerini bilgisayara delikli kartlar sayesinde yaptırırlardı. Kullanıcıların, işlemlerin sonucunu alabilmeleri saatler ya da günler sürebilirdi.
İşletim sistemi olarak adlandırılan yazılımlar, bilgisayarları daha rahat kullanabilmek için geliştirilmiştir. İlk işletim sistemleri, işler arasındaki geçişleri yönetebiliyordu. Bu, kullanıcıların işler arasında geçişler yapabilme zamanını azaltarak, yapılacak iş sayısını yani throughputu arttırmıştı.
Bilgisayarlar daha güçlü hale geldiklerinde, tek kullanıcılı yığın işlemenin bilgisayarın kaynaklarını verimli kullanamadığı anlaşıldı. Çünkü, zamanın çoğu yavaş çalışan giriş/çıkış cihazlarının görevlerini tamamlamalarını beklemekle geçiyordu. Bunun yerine, işlerin ya da görevlerin bilgisayarın kaynaklarını paylaşabilecekleri düşünüldü. Bu, çoklu programlama ( multiprogramming ) olarak adlandırılır. Çoklu programlama, bilgisayarda birden çok işin eş
zamanlı olarak yapılmasını sağlar. İlk çoklu programlama işletim sistemlerinde, kullanıcılar hala delikli kartlar kullanıyordu ve işlemlerin sonuçlanması saatler ya da günler alıyordu.
1960'larda sanayide ve üniversitelerde çeşitli gruplar, zaman paylaşımlı işletim sistemlerine öncülük ettiler. Zaman paylaşımı, kullanıcıların bilgisayara klavye ve ekran gibi cihazlardan oluşan terminallerden erişmelerini sağlayan, bir çoklu programlama biçimidir. Tipik bir zaman paylaşımlı bilgisayar sisteminde onlarca ya da yüzlerce kullanıcı, bilgisayarı kullanabilir. Aslında bilgisayar, bütün kullanıcıların isteklerini aynı anda yapmaz. Bunun yerine, bir kullanıcının işinin bir kısmını yapar ve diğer kullanıcın işine geçer. Bilgisayar, bu işlemi o kadar hızlı yapar ki her kullanıcının işlemine bir saniye içinde birkaç kez servis sağlayabilir. Bu yüzden, kullanıcıların programları eş zamanlı çalışıyormuş gibi görünür. Zaman paylaşımının avantajı, kullanıcıların isteklerine neredeyse anında cevap almalarıdır. Bu, eski yöntemlerle daha uzun bir zaman gerektirirdi.
kaynak(http://www.deitel.com/)
